حنين بغضب : متتكلمش ملكش الحق تقول حاجه…… أنت واحد وا*طى عارف يعنى ايه كسرتنى يوم فرحى وهربت قدام الناس كلها …… طالما مش قد الجواز والمسئولية طلبتنى للجواز لي
حسن : أنا عارف إنى غلطان وأستاهل أى حاجه بس يوم الفرح حسيت مش هقدر أتحمل مسئولية الفترة دى وبصراحة حسيت إنك مش البنت اللى عايزها
حنين بصدمة وغضب : مش حسيت بكده غير يوم الفرح سنة كاملة مخطوبين محسيتش بكده غير يومها
رديت عليه بغضب وصدمه من كلامه عرفت إنه واحد مستهتر مش مدرك يعنى ايه بيت وعيلة وزواج يعنى مودة ورحمة قبل حتى الحب…. واحد ضعيف وجبان كنت فعلا هضيع لو اتجوزت واحد زيه فى يوم
حنين بهدوء : امشى يا حسن أنا دلوقتى مرات قاسم وميصحش تيجى هنا وهو مش موجود وهو لو عرف هيضايق
حسن : قاسم اللى جوازك منه مزيف وفترة مؤقتة
حنين : ملكش دخل فيه دى حاجة خاصة بيا وبقاسم وعموما جوازنا هيكمل زى أى اتنين متجوزين
حسن : بتكدبى عليا ولا على نفسك قاسم مبيحبكيش ولا عمره هيعتبرك مراته لأنه بيحب واحده تانية
.
حنين : قولتلك ملكش دخل بحياتنا ويلا بقى امشى من هنا
حسن : بحبك يا حنين وندمان على اللى عملته…. اطلقى من قاسم ونتجوز أنا وأنتى
حنين بعصبية : أنت……..
لسه هرد عليه لقيت قاسم,,,,,,,,,,,, يتبع
الجزء الخامس من هناااااااااااااااااااا
لسه هرد عليه لقيت قاسم شده وقعد يض*رب فيه بعصبية وغضب
قاسم بعصبية : جاى لمراتى وتقولها تتطلق منى وتتجوزك
حسن : كانت هتبقى مراتى أنا بس ندمت وجاى أصلح غلطى
ليل*كمه قاسم بغضب فى وجهه قائلا بتهد*يد : حنين دلوقتى مراتى قسما بالله لو لمحتك حتى قريب منها همو*تك غور
زقه بعصبية بعيد عنه ودخل البيت وقفل الباب …. قاسم قرب منها بغضب ومسك ايديها قائلا بحدة : ايه اللى موقفك معاه
حنين بتوتر : هو خبط على الباب وافتكرته أنت قعد يتكلم ولما أقوله يمشى يفضل يتكلم
قاسم بعصبية : اسمعى أنتى دلوقتى مراتى ملكيش دخل بيه نهائى فاااهمة
حنين : فاهمة طبعا أنا آسفه
قاسم بحدة : قالك ايه
حنين : قال إنه ندمان وعايز يرجعلى
قاسم بعصبية : طبعا وأنتى أكيد فرحتى بكلامه
حنين بغضب : لا طبعا ايه اللى أنت بتقوله ده حسن دا لو حصل ايه مستحيل ارجعله وبعدين أنت المفروض تفرح لو هسيبك ونطلق
قاسم : ما قولتلك قبل كده هتفضلى مراتى
.
حنين بهدوء : قاسم أنت عمرك ما كنت كده علشان تعمل زى حسن أنا متأكده إن الكلام اللى قولته قبل كده كان من غضبك وعصبيتك بس ومقدرة موقفك
قاسم بحزن وخزى من كلامه : أنا آسف فعلا يا حنين على الكلام اللى قولته ليكى بس دا كان نتيجة غضبى من اللى عملته ندى وعصبيتى طلعت عليكى أنتى ….أنا عارف إنك ملكيش ذنب فى اللى حصل ودا كله بسبب أخويا
.
حنين : أكيد يا قاسم ومقدره موقفك وبشكرك على كل اللى عملته معايا …..كفايه إنك اتحملت نتيجة أخطاء حسن….. علشان كده المفروض ننهى الموضوع السخيف دا وكفايه كده
قاسم : قصدك ايه يا حنين
.
حنين بهدوء : قصدى نطلق يا قاسم كفاية أووى كده…..أنا وأنت مش هنقدر نكمل مع بعض فأرجوك طلقنى
قاسم : حنين أنتِ…….. يتبع
حنين بهدوء : نطلق يا قاسم كفاية أووى كده…..أنا وأنت مش هنقدر نكمل مع بعض فأرجوك طلقنى
قاسم : حنين أنتِ فاهمة معنى كلامك دا…… عارفه يعنى ايه ترجعى بيت أهلك مطلقة ولسه مكملتيش أسبوعين حتى متجوزة…..اومال عملنا دا كله ليه واتجوزنا مش علشان مفيش شخص واحد يقول عليكى كلمة
حنين بحزن : تعبت يا قاسم…..كل واحد محملنى ذنب اللى حصل…..أنا ذنبى ايه…..كل واحد فيكوا هيرجع لحياته طبيعى أنا بس اللى حياتى اتدمرت
قاسم بهدوء : غلط يا حنين تفكيرك دا كدا سلبية منك……خليكى دايما قوية واعرفى إن أى ابتلاء بيحصل لينا بالعكس بيكون خير لينا…..
ليكمل بتنهيدة وحزن وهو يأخذ يدها ويجلسوا على الكنبة فى الصالة قائلا : تعرفى يا حنين لولا اللى حصل دا كله كنا هنفضل مخدوعين فى أشخاص اللى بنحبهم وهنرتبط بيهم
حنين : ازاى
قاسم : حسن هو أخويا آه بس ميستهلكيش يا حنين…..أخويا شخص مستهتر ميقدرش يتحمل مسئولية…أما أنا بالنسبة لندى كنت بالنسبالها مش أكتر من واحد كويس حالته المادية إلى حد ما كويسة ولما لاقت الأفضل منى هتتجوزه يعنى واحده زيها مش كانت تستاهل أربط اسمى بها وتبقى مسئولة عن بيتى وأولادى وتربيهم صح
حنين : عندك حق فعلا يا قاسم الحمد لله
قاسم بجدية : بصى يا حنين هى فترة تلت شهور هنفضل فيهم مع بعض وبعد كده نطلق
حنين : تمام يا قاسم موافقة
قاسم بإبتسامة : ايه رأيك فى الفترة دى نبقى أصحاب
